En, Pip, heb je nog iets meegemaakt de laatste tijd?

Jazeker. Ik heb de Mexicaanse griep en Sinterklaas overleefd. Dit in tegenstelling tot onze Hummer , die vorige week op de respectabele leeftijd van twee jaar en ruim 9 maanden het bijltje er bij neer heeft gegooid. Mijn arm is uit zijn dwangbuisje maar zit nog vol pennen en schroeven en beweegt nog maar zeer beperkt. Dat heeft wat onpraktische kanten. Zo kan ik mij met moeite aankleden en word ik deze ochtend geacht mijn eindexamen Nederlandse Gebarentaal te doen, waar ik toch echt twee armen voor nodig heb. Maar, al zeg ik het zelf, voor een éénarmige bandiet gebaar ik inmiddels vrij vloeiend. Nu maar hopen dat de juf het diplomawaardig vindt.

Verder heeft een rare speling van het lot bepaald dat ik – voetbal-nitwit bij uitstek – vrijdag een gala van onze groen-gele vrienden bijwoon. Zaterdag vlieg ik heel decadent voor een lang weekend naar Marokko en als ik terugkeer is het zo goed als kerstvakantie.

Kortom, ik leef nog en zodra ik terug ben uit Marokko daalt het kerstreces neer in huize Pip en pak ik de blogdraad weer op. Met dank voor uw opbeurende mailtjes, uw bezorgdheid wordt zeer gewaardeerd!