verhuisbericht is a post from Pip's plek.

En ik begin hem behoorlijk te knijpen, want als ik morgen de kerstborrel op het werk niet haal dan gaan mijn collega’s er met mijn jaarlijkse belediging vandoor. Dat moeten we koste wat het kost voorkomen.

sneeuw is a post from Pip's plek.

a. een neef in Nederland hebben

b. Najib Amhali kennen

c. "allemachtig prachtig" kunnen uitspreken

Ik geloof direct dat ik geluk breng omdat ik de eerste klant van de dag ben, en wie ben ik om zo’n ondernemer zijn geluk te misgunnen? Ik betaal bovendien graag een paar dirhams extra omdat de verkoper anders zwaar op mijn aankoop moet toeleggen en zijn acht kinderen niet te eten kan geven.

In die paar dagen Marokko groeide de hoeveelheid onmisbare spullen daarom gestaag. Niet handig als je met een prijsstunter vliegt waarbij je (ook zonder enorme hoeveelheid handbagage) met je neus tegen de stoel van je voorganger gedrukt zit. En waarbij je voor inchecken van bagage zwaar moet boeten.

Het enige wat een beetje jammer is, is dat je vervolgens het bijzondere handbewerkte dienblad, de ambachtelijk beschilderde kopjes en de authentiek Marokkaanse armbanden bij terugkomst voor een habbekrats bij de Xenos ziet liggen.

souvenirs is a post from Pip's plek.

Jazeker. Ik heb de Mexicaanse griep en Sinterklaas overleefd. Dit in tegenstelling tot onze Hummer , die vorige week op de respectabele leeftijd van twee jaar en ruim 9 maanden het bijltje er bij neer heeft gegooid. Mijn arm is uit zijn dwangbuisje maar zit nog vol pennen en schroeven en beweegt nog maar zeer beperkt. Dat heeft wat onpraktische kanten. Zo kan ik mij met moeite aankleden en word ik deze ochtend geacht mijn eindexamen Nederlandse Gebarentaal te doen, waar ik toch echt twee armen voor nodig heb. Maar, al zeg ik het zelf, voor een éénarmige bandiet gebaar ik inmiddels vrij vloeiend. Nu maar hopen dat de juf het diplomawaardig vindt.

Verder heeft een rare speling van het lot bepaald dat ik – voetbal-nitwit bij uitstek – vrijdag een gala van onze groen-gele vrienden bijwoon. Zaterdag vlieg ik heel decadent voor een lang weekend naar Marokko en als ik terugkeer is het zo goed als kerstvakantie.

Kortom, ik leef nog en zodra ik terug ben uit Marokko daalt het kerstreces neer in huize Pip en pak ik de blogdraad weer op. Met dank voor uw opbeurende mailtjes, uw bezorgdheid wordt zeer gewaardeerd!

update is a post from Pip's plek.

Toen Hummer afgelopen maart verjaarde sprak ik mijn kinderen serieus toe. Over dat dood bij het leven hoort en dat we een mooi ritueel moesten voorbereiden voor het moment dat Hummer het tijdelijke met het eeuwige zou verwisselen. Wij zouden dankbaar zijn voor de mooie momenten die we met hem beleefd hebben (ik zou bijna de vele mooie momenten schrijven, maar dat is een beetje overdreven) en we zouden hem herinneren als een bijzonder huisdier.

Inmiddels is Hummer twee jaar, zeven maanden en negentien dagen. We hebben net weer een klein zakje voer gekocht (als we in de afgelopen zeven maanden en negentien dagen één grote zak voer hadden gekocht waren we veel goedkoper uit geweest) en een nieuwe zak zaagsel (die niet in kleine hoeveelheden te krijgen is). Nog steeds moeten we een oppas regelen als we een tijdje van huis zijn. Het pedagogisch effect van het omgaan met leven en dood is na mijn zorgvuldige voorbereiding volledig verdampt. Ik ga Hummer vanaf nu Highlander noemen.

hummer is a post from Pip's plek.

creëren is a post from Pip's plek.

creëren is a post from Pip's plek.

Ik vraag me af: hoe vaak worden deze nummers gebeld? Zijn er veel mensen die naar aanleiding van een sticker op het damestoilet aandrang (excusez de flauwe woordgrap) voelen om hun sanitaire vraagstukken te delen? En vanwaar die regionale indeling? Zijn sanitaire vraagstukken in de regio West wezenlijk anders dan, bijvoorbeeld, in de regio Zuid?

Ik weet het, ik hoef maar één van de nummers te bellen en ik krijg waarschijnlijk uitgebreid antwoord op mijn vragen. Noem me tuttig, maar het idee om mijn sanitaire vraagstukken te delen met anonieme vreemden – zélfs als ze uit mijn regio komen – maakt me een beetje verlegen.

sanitair is a post from Pip's plek.

Zo heb ik tegenwoordig een heuse chauffeur die mij dagelijks thuis oppikt om me naar het werk te brengen en vice versa. Waar ik normaliter twintig minuten rondjes moet rijden om een parkeerplek te vinden, word ik nu netjes voor de deur afgezet. In de kantine mag mijn dienblad meeliften op de rollator van een collega-invalide. Ik heb een razendhippe headset gekregen om te kunnen telefoneren, toch nog een hand vrij te houden voor koffie en waarmee ik uit de verte best wel op Kylie Minogue lijk.**

Laatst stapte ik met een volle tas in de lift, direct gevolgd door een jongen die nog het best te omschrijven is als een romp met een hoofd in een rolstoel. Ik liep wat te stoeien om mijn tas en mijn sjaal met mijn ene goede arm recht te hangen, waarop hij zonder enig cynisme opmerkte: "Goh, je hebt zo te zien wel vreselijk pech gehad hè? Kan ik je ergens mee helpen?"

En toen besloot ik dat ik niet meer over mijn arm moet zeuren. Dus dit was de laatste log waarin ik het nog over dat ding heb en hierna is het weer back to normal.

* combinatie van Haags en Surinaams slang

** tip: vraag nooit aan de stoere facilitaire jongens om "net zo’n telefoon als jij hebt; met zo’n diadeempje". Dat bleek als een aanval op hun mannelijkheid te worden opgevat.

handicap is a post from Pip's plek.

handicap is a post from Pip's plek.